Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Księgi pierwsze – Pieśn VII



Trudna rada w tej mierze: przyjdzie się rozjechać,
A przez ten czas wesela i lutnie zaniechać.
Wszystka moja dobra myśl z tobą precz odchodzi,
A z tego mię więzienia nikt nie wyswobodzi,
Dokąd cię zaś nie ujzrzę, pani wszech piękniejsza,
Co ich kolwiek przyniosła chwila terazniejsza.

Juz mi z myśli wypadły te obecne twarzy;
Twoje nadobne lice jest podobne zarzy,
Ktora nad wielkim morzem rano się czerwieni,
A z nienagła ciemności nocne w światłość mieni;
Przed nią gwiazdy drobniejsze po jednej znikają
I tak juz przyszłej nocy nieznacznie czekają.

Takaś ty w oczu moich. Szczęśliwa to droga,
Po ktorej chodzić będzie tak udatna noga;
Zajzrzę wam, gęste lasy i wysokie skały,
Że przede mną będziecie taką rozkosz miały:
Usłyszycie wdzięczny głos i przyjemne słowa,
Po ktorych sobie teskni biedna moja głowa.

Lubez moje wesele, lubez me biesiady!
Mnie podobno juz prozno szukać inszej rady,
Jeno smutnego serca podpierać nadzieją;
W nadzieję ludzie orzą i w nadzieję sieją.
A ty tak srogą nie bądz ani mię tym karzy,
Bych długo nie miał widzieć twojej pięknej twarzy!

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Księgi pierwsze – Pieśn VII - JAN KOCHANOWSKI