Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові







Księgi pierwsze – Pieśn VI

Acz mię twa droga, miła, barzo boli,
Nie chcę cię trzymać przeciw twojej woli;
Z mej strony bodaj wszystko dobre miała,
Kędy się kolwiek będziesz obracała.

Lecz sama widzisz, jakie wiatry wstają,
Jakie po niebie chmury się mieszają.
Ja wiem, co umie morze i szalony
Wicher, na wody słone uniesiony.

Niech zony srogich pohancow i dzieci
Doświadczą, jakim pędem wicher leci
Morze mieszając; huczą srogie wały,
A brzezne w gruncie wzdrygają się skały.

Takci się biednej Europie dostało,
Jeno ze wołu chciała przysieść mało,
Bo się z nienagła przymknął z nią ku wodzie,
Potym jak płynie, tak płynie bez łodzie.

A ta dopiero zlękła się nieboga,
Gdzie pojzrzy, zewsząd morze, zewsząd trwoga;
Brzegu nie widać, przewoznik niepewny,
Strach serce ujął, a w oczu płacz rzewny.

A gdy do sławnej Krety przypłynęła,
Z wielkiej tesknice włosy targać jęła
Skarząc się z płaczem: “Ojcze moj łaskawy,
Ktoregom zbyła prze me głupie sprawy,

Com ja tu miała czynić w tej krainie?
Mało jest jedna śmierć panienskiej winie.
Ale na jawiz płaczę swej lekkości?
Czy mię pokusa łudzi krom winności,

Ktora przez wrota kościane wychodzi,
A na człowieka sny dziwne przywodzi?
Lepiej li było przez morze się pławić
Czy nad polnymi kwiatkami się bawić?

By mi się teraz dostał jako w ręce
On woł bezecny, byłby w takiej męce,
Żeby mu ze łba musiały spaść rogi,
Chociaz był u mnie niedawno tak drogi.

Nie miałam wstydu, dom swoj opuszczając,
I teraz nie mam, śmierci odkładając;
Boze moj, jesli słyszysz prośbę moję,
Niechaj dziś nago w pośrzodku lwow stoję!

Pierwej niz pleśnią piękna twarz przypadnie
I zupełnemu ciału krasa spadnie,
Niechaj mię wilcy pozrą w tej gładkości,
A po pustyniach rozniosą me kości!”

Nikczemna dziewko, ojciec ci przyciska,
Czemu nie umrzesz? Strzyma cię ta niska
Jedlina i pas zaniesiony w cale;
A jeslić milsza śmierć na ostrej skale,

Daj się w moc wiatrom, a skocz z gory śmiele,
Nizbyś wolała siedzieć u kądziele,
Krolewska dziewka, i być w ręce dana
Srogiej pogance, winna bywszy pana.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)


Księgi pierwsze – Pieśn VI - JAN KOCHANOWSKI