Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові

Księgi wtore – Pieśn XXV

Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?
Czego za dobrodziejstwa, ktorym nie masz miary?
Kościoł Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie,
I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.

Złota tez, wiem, nie pragniesz, bo to wszytko Twoje,
Cokolwiek na tym świecie człowiek mieni swoje.
Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy,
Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy.

Tyś pan wszytkiego świata, Tyś niebo zbudował
I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował;
Tyś fundament załozył nieobeszłej ziemi
I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi.

Za Twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi,
A zamierzonych granic przeskoczyć się boi;
Rzeki wod nieprzebranych wielką hojność mają.
Biały dzien, a noc ciemna swoje czasy znają.

Tobie k’woli rozliczne kwiatki Wiosna rodzi,
Tobie k’woli w kłosianym wiencu Lato chodzi.
Wino Jesien i jabłka rozmaite dawa,
Potym do gotowego gnuśna Zima wstawa.

Z Twej łaski nocna rosa na mdłe zioła padnie,
A zagorzałe zboza deszcz ozywia snadnie;
Z Twoich rąk wszelkie zwierzę patrza swej zywności,
A Ty kazdego zywisz z Twej szczodrobliwości.

Bądz na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie!
Twoja łaska, Twa dobroć nigdy nie ustanie.
Chowaj nas, poki raczysz, na tej niskiej ziemi;
Jedno zawzdy niech będziem pod skrzydłami Twemi!


Księgi wtore – Pieśn XXV - JAN KOCHANOWSKI