Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Do samotności

Samotności! do ciebie biegnę jak do wody
Z codziennych zycia upałow;
Z jakąz rozkoszą padam w jasne, czyste chłody
Twych niezgłębionych kryształow.

Nurzam się i wybijam w myślach nad myślami,
Igram z nimi jak z falami;
Az ostygły, znuzony, złozę moje zwłoki –
Choć na chwilę – w sen głęboki.

Tyś moj zywioł: ach, za coz te jasnych wod szyby
Studzą mi serce, zmysły zaciemniają mrokiem,
I za coz znowu muszę, na kształt ptaka-ryby,
Wyrywać się w powietrze słonca szukać okiem?

I bez oddechu w gorze, bez ciepła na dole,
Rownie jestem wygnancem w oboim zywiole.


Do samotności - ADAM MICKIEWICZ