Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Monument

Marii z Miciskich Liebhardtowej

W ogrodzie moich mistrzow potrzaskano drzewa,
Rozszarpano domostwa, zaciemniono stawy,
Nad pustym brzegiem smutek barytonem śpiewa
Zimną arię klasyczną o ruinach sławy.

Rozszarpano domostwa, zaciemniono stawy,
Ale struny drzew zyją i grają nocami
Zimną arię klasyczną o ruinach sławy,
Uniesionych przez słowa i między gwiazdami.

Ale struny drzew zyją i grają nocami,
Koloru dobywając z fosforycznych palet,
Uniesionych przez słowa i między gwiazdami:
I tak nad ziemią wschodzi historyczny balet.

Koloru dobywając z historycznych palet,
Piszę do mgieł scenariusz, niebu daję rymy –
I tak nad ziemią wschodzi historyczny balet,
Ktory chcemy dosięgnąć, za ktorym gonimy.

Piszę do mgieł scenariusz, niebu daję rymy,
Wiatrom nadaję kontur lotnego okrętu,
Ktory chcemy dosięgnąć, za ktorym gonimy
Między pustką ogrodu a głębią odmętu.

Wiatrom nadaję kontur lotnego okrętu,
Niech płynie!… Potrzaskane zegnajcie mi drzewa!
Między pustką ogrodu, a głębią odmętu
Czas zapuszcza kurtynę. Moj sen ją rozwiewa.

Niech płynie!… Potrzaskane zegnajcie mi drzewa,
Rozszarpane domostwa, zaciemnione stawy.
Nad pustym brzegiem smutek barytonem śpiewa
Zimną arię klasyczną o ruinach sławy.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Monument - STANISłAW BALInSKI