Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Głuchoniema



We wsi naszej jest jedna głuchoniema dziewka.
Pragniesz głos jej posłyszeć, gdy patrzy w lazury,
Bo w jej oku się tai gadatliwa śpiewka.
Przyszła do nas z wsi obcej, nie wiadomo ktorej.

Nikt nie zna jej nazwiska ni snu. co ją stworzył –
Chyba śmierć ją zawoła kiedyś po imieniu…
Ja – chciałem być jej śmiercią, aby w jej milczeniu
Znalezć strunę, na ktorej Bog dłonie połozył.

Myślałem, ze gdy w złotym wieczności obłędzie
Garścią ziemi uderzę w niemą pierś dziewczyny,
Pierś ta dumką łabędzią zahuczy w doliny
I zbudzi na jeziorach uśpione łabędzie!…

We wsi naszej jest jedna rzeka bardzo blada,
Dziad jakiś nurzał sieci w falistej głębinie –
Pytam go, co za rzeka? – a on odpowiada:
“Trudno dać imię temu, co w dalekość płynie…

Mowią jedni, ze Tykicz, drudzy. ze Mohiła,
Inni mowią: Daleka, a zaś inni: Bliska –
Ja stary wiem, ze nie ma ta woda nazwiska…
Co rzece po imieniu; gdy w snach dno zgubiła!…”

We wsi naszej nieziemskie bywają wieczory,
Gdy zorza świat przemienia w sen o snach nietrwały,
Wtedy w duszy się rodzą fioletowe zmory
I wspomnienia o rzeczach, ktore nie istniały.

W taki wieczor widziałem, jak ta głuchoniema
Z duszą do umarłego podobną słowika,
Ta śpiewaczka bezgłośna, lira bez lirnika,
Szła ku rzece, witając ją dłonmi obiema.

Tam stanęła, jak człowiek, co nie słysząc, słucha –
I złotą sieć warkocza zanurzyła w głębi.
Rybaczka! – chciała moze złowić sen gołębi,
Ktory własnym jej głosem na dnie rzeki grucha!

Albo moze pragnęła ta łowczyni śmiała
Chwycić własne odbicie w sieć złocisto-płową,
Myśląc, ze ono, ludzką obdarzone mową,
Opowie ludziom wszystko, o czym wciąz milczała!

Nagle strząsnęła sploty. Ognie zorz ją złocą,
Jak światłość wiekuista, przyćmiona i senna…
Obca sobie i światu, między dniem a nocą
Nad bezimienną rzeką stoi bezimienna…



Głuchoniema - BOLESłAW LEśMIAN
«