Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Dusza

Duszę się miewa.
Nikt nie ma jej bez przerwy i na zawsze.

Dzien za dniem, rok za rokiem
moze bez niej minąć.

Czasem tylko w zachwytach
i lękach dziecinstwa
zagniezdza się na dłuzej.
Czasem tylko w zdziwieniu,
ze jesteśmy starzy.

Rzadko nam asystuje
podczas zajęć zmudnych,
jak przesuwanie mebli,
dzwiganie walizek,
czy przemierzanie drogi w ciasnych butach.

Przy wypełnianiu ankiet
i siekaniu mięsa
z reguły ma wychodne.

Na tysiąc naszych rozmow uczestniczy w jednej
a i to niekoniecznie, bo woli milczenie.

Kiedy ciało zaczyna nas boleć i boleć,
cichcem schodzi z dyzuru.

Jest wybredna: niechętnie widzi nas w tłumie,
mierzi ją nasza walka o byle przewagę
i terkot interesow.

Radość i smutek
to nie są dla niej dwa rozne uczucia.
Tylko w ich połączeniu jest przy nas obecna.

Mozemy na nią liczyć
kiedy niczego nie jesteśmy pewni,
a wszystkiego ciekawi.

Z przedmiotow materialnych
lubi zegary z wahadłem
i lustra, ktore pracują gorliwie,
nawet gdy nikt nie patrzy.

Nie mowi skąd przybywa
i kiedy znowu nam zniknie,
ale wyraznie czeka na takie pytania.

Wygląda na to,
ze tak jak ona nam,
rowniez i my
jesteśmy jej na coś potrzebni.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Dusza - WISłAWA SZYMBORSKA