Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Żebrak smutku

Światłom jak kurantom złocistym
przebiegł drogę człowiek po drobniutkim świście –
chitynowy niemal.

Dziewczyna stojąca na skraju melodię nakryła fartuchem
jak liściem.
Usta miała malenkie
i prędkie,
a szyszka świeciła w jej ręku
jak klejnot albo lusterko.

Po śpiewie człowiek się wspinał,
grzbiet wygarbiał jak owad,
pewnie płakał – bo w słowach
jak w bursztynie trzy łzy miał –

Za firanką z barw motylich,
za szybą z zrenic rybich
lepili właśnie serce z gliny
dla smutnych i niezywych.

Serce było z kształtu jak szyszka,
a śpiewało – jak dziewczyna śpiewa,
więc choć człowiek jak deszcz się przemykał,
ujść nie zdołał –
i wrocił, by zebrać.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Żebrak smutku - TADEUSZ GAJCY