Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Sześć wierszy

Przed Stefana Witwickiego
młodzienczym portretem składam.

1

Kiedy zimowy, wczesny zmierzch się czyni,
Słucham po ciemku, jak gadają rzeczy.
Szeleszczą barwy na krakowskiej skrzyni,
Kantorek trzaska, złoty zegar skrzeczy;
W piersiach gitary drzą, jak wieść znad Lety,
Dziewczęcych westchnien niedomarłe echa,

A stary portret młodego poety
W mroku ślicznymi usty się uśmiecha.
Łopot płomykow na kilimka pąsie
Słyszę – i rozne, rozne dziwy śnią się…

Nie mam z kim gadać. Wiem, ze nie zadzwoni
Nikt, komu spieszno do mnie o tej porze.
Wiem, ze nie przyjdzie – więc świat sobie tworzę,
Dawność kochaną, com jest szczątkiem po niej,
Z ksiązek, obrazow, zwierciadeł, mahoni –
A gdy tęsknotą pustkę tę zaludnię,
Rojno znow przy mnie i swojsko, i cudnie…

Tyftyka płowe muskając palmety,
Myśl rada gościom naprzeciw wychodzi,
A stary portret młodego poety
Po ciemku zawsze uśmiecha się słodziej.
Żadna mnie oden juz nie dzieli rama.
Wszystko się wokoł budzić zdaje… Ciemnie
Pełne są zycia, co uchodzi ze mnie,
Gdy z wolna rzeczą staję się ja sama…

2

Patrzę w te oczy, nieznajome zgoła,
A przecie uśmiech drogich ust poznaję
I brwi rozpięte na jasności czoła,
I młodość własną, co się sercu zdaje,
Ostatni, dziwny raz – z tym malowaniem…

Najsłodsza jakaś przybłąkana chwila
O pierś mą bije skrzydły jaskołczemi!
I coś się gmatwa, coś się śni, zamyla,
Coś z rosy nieba, coś z płomienia ziemi
Wzrokiem do płotna przypada rozpacznie…

O, czyzby serce, szalone do tyla,
Odzyło wiarą, ze – uwierzyć zdoła,
Że się na nowo tamto zycie zacznie
I ze się z więzow czasu wydostaniem,
Ostatni, dziwny ten raz, przed skonaniem?!

3

Nigdy dość z tobą wzrok się nie nawita
Ni się z twą duszą nagadam do syta,
Ni pojąć zdołam, ześ był rzeczywiście!

Wytworny – w białym na szyi batyście
I w ciemnomodry odzian frak z epoki
Tej, co się w szale stroiła i loki,
Datę swą znacząc na poległych liście
I łamiąc białe wśrod olszynki ręce…

Dziwne nad sercem czynisz mym uroki,
Ław krzemienieckich uczniu smutnooki,
Żyw dotąd w młodej Szopena piosence!

I dziś, gdy doba u proga złowieszcza,
Tamtej, minionej, głusząc ton wysoki,
Bezcennym czyni dobro postradane,
Wszystek się dla mnie wdzięk jej w tobie streszcza,
Cieniu, coś raczył paść na moją ścianę!

4

Kochałam ciebie – i chcę, byś o tym wiedział.
Wszak nieraz słowo za wiek milczenia stanie!
Dziś ci je rzucam, przez lat i losow przedział,
Przez step tęsknoty, przez mroczne dusz otchłanie,
To słowo pozne jak noc i pozegnanie…

Bez lęku patrząc w twych młodych ocz zadziwy,
Rzec ci je mogę, bom ptak jest przed odlotem.
Moj sad sprzątnięty, zwiezione zboza z niwy –
Żeś mi zachodu i rosą był, i złotem,
Kochałam ciebie – i chcę, byś wiedział o tem!

5

Pozokłe twoje ksiązczyny,
Nikomu dziś juz nie znane,
Jak opatrunek na ranę,
Na serce kładę i czule
Do piersi garnę i tulę,
Żałobne i zapomniane.

Raz po raz coś w ich bibule,
Myśl, uśmiech czy mądrość rzadka,
Jak wiotki liść koniczyny
Lub smagłe oblicze bratka
Zwiędłe na sercu ksiązczyny,
Mignie pomiędzy kartkami…

Ten jeden czasem jedyny
Ślad szczęsnej, krotkiej godziny,
Co prawdą była i nami
I ducha wzywa na świadka –
I samiśmy z sobą dziś, sami,
Na zawsze i do ostatka!

6

Dalekam od mej doby,
O tysiąc mil dalekam,
Z dni dawnych same groby,
Dni nowych nie doczekam!

A kładka między nimi,
Po ktorej iść się boję,
To dziś, co się obcymi
Oczyma patrzy w moje…

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Sześć wierszy - MARYLA WOLSKA