Українська та зарубіжна поезія

Вірші на українській мові



Do astronoma



Non plus ultra

Bogdajś zdrow szperał szklanmymi oczy
Po złotym niebianow domie,
Kędy się ktory gwiazd orszak toczy.
Ciekawy astronomie!

Wszystkieś wyprawił myśli do gory.
Tam dowcipnego cel smaku;
Dziwisz się cudom obcej natury,
A swojej nie znasz, prostaku!

Chwal Bereniki włosy powiewne,
Chwal, wesoł, i pannę ową.
Pod ktorej znakiem łany osiewne
Stodołom dan niosą głową.

Nie zajrzę-ć nieba, kiedy je sobie
I na tym znajduję świecie:
W twojej, Korynno wdzięczna, ozdobie,
W twoim dziedziczę portrecie.

Jaśniejsze czoło nad blask miesięczy,
Gdy mając płoszyć zwierz srogi,
Zamknie Dyjanna w srebrnej obręczy,
Ściągając wysmukłe rogi.

Bystrzej niz zorze oczy migocą,
Dwie czystej duszy pochodnie,
Co je wieczorne pochwile złocą,
Gdy woz słoneczny ochłodnie.

Na twe zazdrosny Febus zaploty,
Lubym niedbalstwem spuszczone,
Warkocz na głowie nastrzępia złoty,
Patrząc w zwierciadła zadzdzone.

Ni tak dzien miły, kiedy uśmiechem
Rozednisz wesołe lice;
Ni tak noc piękna, kiedy snem cichem
Żywe przygasisz zrenice.

Z brwi twoich miłość cudniejsze pisze
Tęcze nad łuki promienne;
Z ust się szkarłaci, ustami dysze
Fosfor, nim światło da dzienne.

Widzieć i mleczną, acz ledwo mogę,
Rąbkiem kradzioną łakomem,
Na dwu nadobnych wzgoreczkach drogę –
Ach, chcę być astronomem!

Znoście mi wszystkie, mędrcy, lunety,
Bym w dalsze wszedł tajemnice,
Lecz w nich śmiertelnym wzrokom, niestety,
Bogowie dali granicę.

Za tą dwoistą metą Alcyda
Fortunne wyspy oblewa
Wdziękow ocean: prostak się wstyda,
Śmielszy tam z pociech omdlewa.



Do astronoma - ADAM STANISłAW NARUSZEWICZ